Koyduğunu Yerinde Bulabilmek

“ Hatırlamak bir buluşma biçimidir” diyor Halil Cibran.. Biz sizi hatırladıkça buluşuruz...

KOYDUĞUNU YERİNDE BULABİLMEK
Cumartesi günü Kadıköy çarşıda bir köfteciye gittik.
Masalara birer cam kestirmişler, altında da gelenlere yazdırdıkları notlar.. Kimisi peçeteye yazmış, kimisi bir sinema biletine, işte “Köfteniz çok nefis..” filan gibi şeyler.. Klasik, duvarda ünlülerle çekilmiş fotoğraflar..

Sonra gözüme notlardan biri ilişti. “Biz buraya üniversite yıllarında flört ederken gelirdik,şimdi kızımız ve torunumuzla geldik.
Özlediğimiz tat hala burada,ne mutlu” diye yazmış bir çift.
Sağa sola baktım, her yerde 35 senelik lezzet yazıyor. Demek ki atmasyon değil, ne güzel diye düşünürken, kızım, ben de yazacağım diye tutturdu. Hemen ona bir kağıt bulduk buluşturduk, güzel güzel yazdı, hayatımda yediğim en güzel köfte sizinki filan diye.. Hadi dedim, götür kasadaki ablaya ver.

Bizimki utana sıkıla kasaya yürüdü. Kızcağız kasadan kalktı, elinden tuttu, bir de yaşlıca garson geldi yanına; bu notu koymak istediğin masayı sen seç dediler. Arka masayı seçti. Camı kaldırıp, notu özenle oraya yerleştirdiler.
Sonra da dedi ki garson :
“ Sen buraya 10 sene sonra , fidan gibi bir genç kız olarak geldiğinde bu notu bıraktığın yerde bulup arkadaşlarına göstereceksin.!”

Bir anda gözlerime yaşlar hücum etti,boğazım düğümlendi, dudaklarım büküldü. Zor tuttum kendimi.
Yahu insan köftecide ağlar mı? Deli derler.. Çatlak derler.

Anladım ki, beni en çok boğan , bunaltan şeylerden biri bu ülkede “koyduğumu yerinde bulamamak.”

Ankara’da benim de böyle an%

Yorumlar

Kitap hakkında yorumlarınız